Αρχική | Contact | Sign Up logo
Αναρτήθηκε: 2016-05-15 17:38:57

Γυναίκες και Ορεινό Τρέξιμο... της Άντζυ Τερζή

Οι γυναίκες τρέχουν. Στην καθημερινότητα, στην δουλειά, στην οικογένεια, στους δρόμους. Λάθος… πάμε από την αρχή. Οι γυναίκες τρέχουν. Στην καθημερινότητα, στην δουλειά, στην οικογένεια, στα βουνά. Ναι, στα βουνά, στα δάση και στις κορυφές. Και φαίνεται όχι μόνο να μην πτοούνται από την δυσκολία του βουνού, μπαίνουν όλο και σε πιο δύσκολους και μεγάλους αγώνες.

Γυρίζοντας την εικόνα πριν 10-15 χρόνια, ενώ στο εξωτερικό ήταν μόδα να τρέχουν και οι γυναίκες στο βουνό, στην Ελλάδα υπήρχαν μονάχα 3-4 που τολμούσαν να σπάσουν το φράγμα που υπήρχε στην είσοδο των μονοπατιών. Βέβαια και το ορεινό τρέξιμο γενικά στην χώρα μας μόλις έκανε τα πρώτα του βήματα εκείνη την εποχή, αλλά ακόμα και όταν  άρχισε να ανεβαίνει επίπεδο και να πληθαίνουν οι αγώνες, οι γυναίκες ήταν λιγοστές.

Συχνά δεν συμπλήρωναν καν βάθρο γυναικείας κατηγορίας. Ή και όταν συμπλήρωναν βάθρο ακούγονταν από τους άντρες που παρακολουθούσαν από κάτω τις απονομές «τρεις ήταν , θα ανέβαιναν ούτως ή άλλως». Ευτυχώς αποτελούσαν μειοψηφία αυτοί και οι περισσότεροι ενθάρρυναν τις γυναίκες να συμμετέχουν στους αγώνες.

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε και υπερδιπλασιάστηκαν οι γυναικείες συμμετοχές. Πρόσφατα βρέθηκα με νεαρή αθλήτρια σε κουβέντα για το θέμα και όταν μου είπε «έχει μπει νέα γενιά γυναικών στους αγώνες» συνειδητοποίησα πόσο δίκιο είχε! Γιατί η αλήθεια είναι πως οι γυναίκες όπως και οι άντρες συνήθως ασχολούνται με το ορεινό τρέξιμο σε ηλικία μετά τα 35-40. Είτε γιατί έχουν κουραστεί στους δρόμους και την άσφαλτο και θέλουν κάτι πιο περιπετειώδες και λιγότερο πιεστικό σε ταχύτητα, είτε γιατί προέρχονται από άλλα αθλήματα και τελειώνοντας τις καριέρες τους εκεί αποφασίζουν να ασχοληθούν και να αξιοποιήσουν τη δύναμη τους στο βουνό.

Ή γιατί πολύ απλά σε νεότερες ηλικίες ασχολούνται ακόμα με σπουδές, μεταπτυχιακά και αναζήτηση επαγγελματικής αποκατάστασης, ή με τις οικογενειακές υποχρεώσεις.  Γιατί το βουνό θέλει χρόνο. Μετακινήσεις, ποικιλία στην προπόνηση, ενδυνάμωση, εξερεύνηση προπονητικών πεδίων, συντονισμό για να πάει μια γυναίκα για προπόνηση με παρέα γιατί συχνά φοβάται μόνη ή δεν γνωρίζει τα μονοπάτια στα αρχικά της βήματα.

Όταν το 2009 έτρεξα για πρώτη φορά στο βουνό, θυμάμαι πως όντως ήμασταν λίγες. Φτάνοντας στο 2016 με χαρά διαβάζω τις συμμετοχές στους αγώνες και διαπιστώνω πως ακόμα και στις υπεραποστάσεις οι γυναίκες μπορεί να φτάσουν έως και το 5-7% των συμμετεχόντων! Για δε μικρότερους αγώνες 15-25 χλμ, αγγίζουν το 9-10%. Νούμερα εξωπραγματικά για την παλιότερη εποχή. Σύμφωνα με τους ετήσιους απολογισμούς του Advendure για το ορεινό τρέξιμο, από το 7,84% επί του συνόλου που ήταν οι γυναίκες στου βουνό το 2007, έφτασαν το 14,75% το 2015! Πιο συγκεκριμένα δε για το 2015, σε 6 αγώνες υπεραπόστασης, από τις 782 συμμετοχές οι γυναίκες ήταν 45, ποσοστό 5,75%.

Είναι όμως τόσο ρόδινα τα πράγματα για τις γυναίκες, ή τις κοπέλες που μπαίνουν για πρώτη φορά στον χώρο; Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν διάφορα ζητήματα που απασχολούν την καθεμιά όταν ασχολείται για πρώτη φορά με το ορεινό τρέξιμο, που μέχρι να βρεθεί σε «γυναικεία συζήτηση» με κάποια συναθλήτρια πιστεύει πως είναι η μοναδική στον χώρο που δεν έχει βρει λύσεις για τα συγκεκριμένα θέματα. Όλες μας έχουμε βρεθεί σε πηγαδάκια όπου αναφέροντας κάποιο θέμα ανοίγει ξαφνικά ο ασκός του Αιόλου και ξεφυτρώνουν τα θέματα το ένα μετά το άλλο. Κι εκεί  που ένιωθες εξωγήινη ανάμεσα στις  γυναίκες που δεν τρέχουν, αισθάνεσαι ανάμεσα σε όμοιές σου ανακούφιση πως τελικά δεν είσαι η μόνη που τα αντιμετωπίζει όλα αυτά.

Δύσκολες μέρες του μήνα ( και δύσκολα χιλιόμετρα!)

Πόσες φορές έχουμε ανοίξει την ατζέντα για να δούμε σε έναν σημαντικό αγώνα στόχο σε τι μέρες θα βρισκόμαστε; Θα είναι στις μέρες που θα είμαι πρησμένη από την κατακράτηση και θα κουβαλάω αυτό το έξτρα βάρος στα 100+ χιλιόμετρα; Γιατί μπορεί να μην ακούγεται άξιο απασχόλησης του νου, αλλά όταν έχεις συνηθίσει να τρέχεις ανάλαφρα και να ελίσσεσαι μέσα στα μονοπάτια, αυτό το 1-2 κιλά κατακράτησης κάνουν τη διαφορά… και στα bouncing διαφόρων σημείων!

Θα είμαι αδιάθετη; Πρέπει να κάνουν το κουμάντο τους οι γυναίκες όσων αφορά τα είδη υγιεινής (σερβιέτες- ταμπόν) που θα αφήσουν στα drop bags τους ή θα έχουν μαζί τους στα σακίδιά τους. Και άντε τώρα μέσα στα δέντρα και τους διερχόμενους αθλητές να αλλάξεις! Μου έχει τύχει να δω συναθλήτριες να τερματίζουν και να είναι εμφανή τα ερυθρά σημάδια της ροής στα ρούχα τους. Να λοιπόν κάτι που οι άντρες δεν έχουν να σκεφτούν όταν πρόκειται να μπουν σε κάποιον αγώνα.

Τέλος, λίγες είναι οι γυναίκες που περνούν ανώδυνα αυτές τις ημέρες. Πρέπει να φροντίσουν για τα αναλγητικά τους… και προτιμότερη η πρόληψη και να προηγείται η λήψη κάποιου παυσίπονου παρά να εγκατασταθεί ο πόνος κι εσύ να περιμένεις να σε «πιάσει» ανεβοκατεβαίνοντας τις πλαγιές.

WC στα μονοπάτια (Όλη η γη μια λεκάνη)

Τρέχοντας στον Ολύμπιο Δρόμο το 2014, χρειάστηκε στα πρώτα 40 χλμ να σταματήσω 2-3 φορές για wc (υπερενυδάτωση προφανώς πριν τον αγώνα). Βγαίνοντας από κάποιο αμπέλι στο 30ο χλμ έπεσα πάνω σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη… ξαφνιάστηκαν  όταν είδαν ότι εμφανίστηκα από το πουθενά (ένα απίθανο σημείο). Όταν τους εξήγησα το πρόβλημά μου, σχολίασαν «τι εύκολα που είναι για εμάς τους άντρες… όλη η γη μια λεκάνη!». Για τους άντρες τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Ένα βηματάκι δεξιά ή αριστερά του μονοπατιού και ένα γύρισμα πλάτης.

Όλες ξέρουμε πως είναι να ψάχνεις το ιδανικό μέρος για αυτό το pit stop. Όχι πολύ μακριά από τον δρόμο ή το μονοπάτι ώστε να μην χάσεις πολύ χρόνο, σε σημείο καλά κρυμμένο, και ειδικά όταν είναι στα προχωρημένα χιλιόμετρα του αγώνα να είναι σε σημείο όπου δεν χρειάζεται να σκύψεις πολύ με κίνδυνο να μην μπορέσεις να ξανασηκωθείς! Χοντρός κορμός, μεγάλος θάμνος, χωράφι χωρίς αγκάθια. Έχουμε εφεύρει τα πιο απίθανα ιδανικά σημεία γι’ αυτή την ανάγκη.

Πριν την αναγκαία παράκαμψη από την διαδρομή του αγώνα προηγείται ολόκληρη μελέτη, σκανάρισμα, και υπολογισμός για αυτή την όσο το δυνατόν πιο σύντομη στάση.

Πέραν του σωστού μέρους, εννοείται πως είναι και τα ρούχα που θέλουν εξάσκηση στο γρήγορο κατέβασμα και ανέβασμα. Άντε όταν το κολάν ή σορτς (μ’ αυτά τα ενσωματωμένα εσώρουχα κ το λάστιχο να μπερδεύεται με τις ραφές) όταν είναι μούσκεμα στον ιδρώτα να ξεκολλήσουν από το δέρμα και να γλιστρήσουν στη σωστή θέση. Συχνά περισσότερο χρόνο θέλουμε για το στρώσιμο των ρούχων παρά για την ανάγκη την ίδια.

Συζητώντας με άλλες γυναίκες του χώρου, είναι πραγματικά διασκεδαστικές οι εμπειρίες που περιγράφονται!

Επιτέλους όμορφα ρούχα - (έξω η Fashion police!)

Υπήρχαν εποχές όπου τα ρούχα ήταν σχεδόν unisex. Κακόγουστες ραφές, μπλουζάκια που κρέμονταν σαν σακιά στις λεπτές σιλουέτες και παπούτσια όλο κι όλο 1-2 μοντέλα που προορίζονταν για γυναίκες.

Οι καιροί άλλαξαν ευτυχώς και η fashion police απελάθηκε. Οι σημερινές γυναίκες που τρέχουν στα μονοπάτια είναι και ανταγωνιστικές και δυνατές, αλλά και κομψές και θηλυπρεπείς όπως και στις πιασιάρικες τηλεοπτικές διαφημίσεις. Με έντονους χρωματικούς συνδυασμούς, ποικιλία στα είδη (φούστες, σορτς σχεδιασμένα για το γυναικείο σώμα, κολάν κολακευτικά), και παπούτσια τόσο όμορφα παρά την εξειδικευμένη τεχνολογία τους που θες να τα φοράς και στην βόλτα.

Ακόμα και μετά τον αγώνα δεν κυκλοφορούν σαν κουρασμένα κουφάρια με φαρδιές φόρμες και μαύρους κύκλους στα μάτια. Τις βλέπουμε πάνω στα βάθρα μακιγιαρισμένες, με όμορφα αθλητικά ρούχα και κομψά αποθεραπευτικά υποδήματα.

Βέβαια, φρόνιμο και κομψό είναι να μην περνάμε στο άλλο άκρο, φορώντας υπερβολικά ή προκλητικά ρούχα κατά τη διάρκεια των αγώνων. Όπως κι εμένα δεν μου αρέσει να βλέπω τους άντρες ντυμένους με κάποια σχέδια ρούχων που δεν κολακεύουν το σώμα τους, το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες. Κάθε ρούχο έχει το μήκος ή φάρδος που κολακεύει με όμορφο τρόπο το κάθε σώμα.

Μαλλιά - δύσκολη υπόθεση οι τρίχες

Τα αξεσουάρ αποτελούν πλέον ολόκληρα ράφια στα καταστήματα. Καπέλα, μαντήλες, λουλούδια, διάφορα λάστιχα και κορδέλες για τα μαλλιά. Γιατί κακά τα ψέματα, τα μαλλιά είναι ένα θέμα. Το παλαιομοδίτικο μαύρο λαστιχάκι της αλογοουράς πετάχτηκε,  και την θέση του πήραν τα πολύχρωμα λαστιχάκια. Η κάθε γυναίκα που τρέχει έχει βρει αυτό που της ταιριάζει ανάλογα με τα μαλλιά της. Άλλες με κοντά, άλλες με μακριά, άλλες σγουρά κι άλλες με extreme κομμώσεις. Γιατί την ώρα που τρέχει να φαίνεται απεριποίητη και ξεμαλλιασμένη;

Τα μαλλιά δεν είναι εύκολη υπόθεση.  Τρέχεις εσύ και τα ατίθασα μαλλιά τρίβονται συνεχώς στο ιδρωμένο σβέρκο και λαιμό και πιάνονται στα κλαδιά. Ειδικά αν είναι γρήγορος ο αγώνας, αυτά δίνουν τον δικό τους χορό χοροπηδώντας πάνω κάτω και μαστιγώνοντας την πλάτη και τα μάγουλα. Μετά βγαίνεις σε ένα ξέφωτο όπου σε πιάνει ο αέρας και ξεπαγιάζεις ανάμεσα από τις ωμοπλάτες εκεί που είσαι βρεγμένη από τα μαλλιά που στάζουν διαρκώς. Συχνά αναρωτήθηκα… μα πόσο ιδρώνει αυτό το κεφάλι μου; Τελειώνω την προπόνηση και στύβω την πλεξούδα.

Βέβαια η κάθε γυναίκα έχει βρει την χρυσή τομή, το χρυσό στυλ κόμμωσης κατά το τρέξιμο που την βολεύει. Πειραματιζόμενη, κάνοντας λάθη και ζώντας διάφορες κωμικοτραγικές στιγμές με τις «τρίχες»…

Εμένα με έχουν βολέψει τα πλεξουδάκια. Πέραν του ότι μου αρέσουν τα διάφορα χρώματα που προσθέτω σ’ αυτά και τα σχέδια που έχω δοκιμάσει στο πλέξιμο τους, τα ξεπλέκω μετά και τα μαλλιά μου είναι ξεμπερδεμένα και δεν υποφέρω με την χτένα για να τα ξεμπερδέψω. Πονάει που πονάει το κορμί μετά από τα πολλά χιλιόμετρα… γιατί να προσθέτω τον πόνο της χτένας;

To pedicure- or not to pedicure?

Πονεμένη υπόθεση. Δεν νομίζω πως υπάρχει γυναίκα που ασχολείται σοβαρά με το ορεινό τρέξιμο και τις υπεραποστάσεις και να έχει τέλεια νύχια και πόδια. Τουλάχιστον συζητώντας με αρκετές, όλες έχουν να δείξουν τα «παράσημα» των χιλιομέτρων.

Δεν θα ξεχάσω την φορά που πήγα στη δουλειά με καλοκαιρινό πέδιλο και μου λέει στα αποδυτήρια ένας συμπαθής συνάδελφος «ρε Άντζυ τι πόδια είναι αυτά»; Του απάντησα με λίγη ντροπή «Έλα, αφού ξέρεις που ανεβαίνω και τι κάνω, τι περιμένεις;».

Η αλήθεια είναι πως για κάποιο διάστημα δεν φόρεσα πέδιλο. Ντρεπόμουν… αλλά παράλληλα έσκαγα από την ζέστη το καλοκαίρι, ώσπου το πήρα απόφαση… δεν θα φόραγα κλειστό παπούτσι στους 40 βαθμούς επειδή τα νύχια μου είναι πονεμένα! Στο κάτω κάτω με 1,76 ύψος με έπαιρνε να ελπίζω να βαρεθεί όποιος είναι απέναντί μου να σκύψει το βλέμμα μέχρι εκεί κάτω να δει!

Βέβαια όλες ελπίζουμε πως τα δικά μας δεν θα γίνουν όπως των υπολοίπων. Έτσι κι εγώ περιχαρής και αλαζόνας πριν χρόνια κορόιδευα την φίλη μου που έμπειρη είχε νύχια- ξενυχιασμένα. Τώρα το 2016 γυρίζει και μου λέει «θυμάσαι που με κορόιδευες»; Δίκιο έχει… γιατί τα δικά μου είναι χειρότερα τώρα!

Και δεν λέω, πέρασα διάφορα στάδια πρόληψης. Επιθέματα, σωληνάρια, σιλικόνες, ότι έχει επινοήσει η επιστήμη για να μην πέσουν ή χτυπιούνται. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Πλάνη μεγάλη. Όποια θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το ορεινό τρέξιμο να είναι προετοιμασμένη να ξεχάσει το καλαίσθητο πεντικιούρ και τα peep toes….κρύψ-toes η νέα μόδα που πρέπει να πλασαριστεί!

Τελευταία έχει γίνει μόδα η επίσκεψη σε ποδολόγους και βλέπω διάφορα διαφημιστικά ποσταρίσματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι όμως θέμα χρόνου να δούμε μακροπρόθεσμα τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής. Αναμένουμε  λοιπόν… θα ξαναβγούν τα δάχτυλα στη φόρα;

Drop bags- naked it is?

Ωραία τα drop bags, και η ευκαιρία που έχουμε στους αγώνες υπεραπόστασης να αλλάζουμε σε κάποιο σημείο του αγώνα τα ρούχα μας. Πιο ζεστά για την νύχτα, πιο δροσερά για το ξημέρωμα που έφτασε όταν έχουμε πολλές ακόμα ώρες μπροστά μας. Αλλά σκεφτείτε το εξής… να είσαι γυναίκα, να έχεις μια ολόκληρη αλλαξιά καθαρών, στεγνών και αρωματισμένων με cajoline ρούχων και να βρίσκεσαι σε κάποιο σταθμό περικυκλωμένη από άντρες για να αλλάξεις; Ευχαριστώ, δεν θα πάρω… θα συνεχίσω με τα ίδια!

Συνέβη σε αγώνα υπεραπόστασης κάποια χρονιά στο 65ο περίπου χιλιόμετρο σε κεντρικό σταθμό να μου πουν πως δεν έχουν χώρο για να αλλάξω. Εφευρετική όπως είμαι, βρήκα κάποιο σημείο όπου λίγο σκυφτή,  λίγο ξαπλωτή τα κατάφερα σαν τιραμόλας.  Όλες οι γυναίκες έχουν βρεθεί στη θέση να προσπαθούν γρήγορα να ξεκολλήσουν και να ξεμπερδέψουν το ιδρωμένο μπουστάκι από το δέρμα τους και να φορέσουν καθαρό χωρίς να θέλουν  πέντε χέρια να στρώσουν οι τιράντες ή τα μανίκια.

Μετά από καιρό χαζεύοντας βιντεάκια φίλων από τον αγώνα, είδα ότι για τους άντρες υπήρχε ολόκληρη σκηνή για να αλλάξουν! Αφού διαμαρτυρήθηκα, μου υποσχέθηκαν πως θα λάβουν τα μέτρα για την επόμενη χρονιά. Πράγματι, την επόμενη χρονιά είχαν φροντίσει και είχαν στον κεντρικό σταθμό… ένα εκλογικό παραβάν δίπλα στο τραπέζι της τροφοδοσίας για να αλλάζουν οι γυναίκες! Συγνώμη που δεν το τίμησα και προτίμησα ξανά τον ρόλο του τιραμόλα πίσω από τα αγροτικά.

Μήνυμα προς απανταχού γυναίκες

Τρέξτε και χαρείτε το βουνό! Όλα λύνονται, όλες τα ίδια βιώνουμε. Αλλά καμία δυσκολία δεν ξεπερνιέται ή μένει χωρίς λύση. 

Πηγή: http://www.advendure.com/

Άντζυ Τερζή

img img img

 

 

 
Καταστήματα | Σχολές Σκι | Ενοικιάσεις | Καταφύγια | Ομάδα | Brands | Επικοινωνία
 
klaoudatos-ski. All rights reserved