Αρχική | Contact | Sign Up logo
Αναρτήθηκε: 2016-05-19 20:34:56

Ski Ladakh: Το ski στη λήθη, τα τοπία & οι άνθρωποι του Ladakh ανεξίτηλα στη μνήμη...

Ο ενθουσιασμός από την προ αφίξεώς μας εκτεταμένη χιονόπτωση, η οποία είχε πασπαλίσει μέχρι και την πόλη Leh, ήταν μεγάλος. Αλλά οι επακόλουθες λευκές ονειρώξεις ότι θα κάναμε σκι σε ατελείωτες χιονισμένες πλαγιές στα βουνά του Ladakh, και ακόμα περισσότερο ότι θα κατεβαίναμε και ένα επιβλητικό λούκι, με τα σκι να βρυχώνται στην πούδρα, γρήγορα μετριάστηκαν, αν όχι, μηδενίστηκαν.

Κατά την πρόσβαση μας προς την κατασκήνωση βάσης είχαμε σύμμαχο τον καλό καιρό και τις ολοένα αυξανόμενες θερμοκρασίες, με την ισοθερμία αλλά και την ανησυχία μας να αυξάνονται καθημερινώς. Οι καταβάσεις εγκλιματισμού από τις παρυφές του Mankurmo Kangri περιείχαν όλα τα είδη κρούστας που μπορεί να φανταστεί και ο πιο παρανοϊκός σκιέρ. Βαριά κρούστα, παγωμένη κρούστα, ανοιξιάτικη κρούστα, κρούστα με πούδρα, πούδρα με κρούστα κάνοντας στο τέλος της ημέρας τον Αλέξη να αναφωνήσει αγανακτισμένος “Τελικά δε θα κάνουμε ένα σκι της προκοπής φέτος! ”.

Παρόλα αυτά η διάθεση παρέμεινε σε υψηλά επίπεδα και μετά από έναν υποδειγματικό εγκλιματισμό, στήσαμε την κατασκήνωση της βάσης μας σε ένα καταπληκτικό σημείο στα 5000m, πάνω στην τελική μοραίνα ενός παγετώνα που δεν υπάρχει πια. Γύρω από το base camp απλώνονταν μπόλικες κορυφές γύρω στα 6000m υψόμετρο, διεγείροντας περισσότερο τις χιονοδρομικές μας ορμές.

Στην πρώτη εξόρμησή μας πάνω από την κατασκήνωση βάσης, θέλαμε να ελέγξουμε τη διαδρομή προς την κορυφή του Stok Kangri και να αφουγκραστούμε το βουνό, το οποίο δυστυχώς πετύχαμε στη φάση της μετάβασης από το χειμώνα προς την άνοιξη. Όλα τα λούκια (αυτά που λιγουρευόμασταν, αλλά και αυτά που θα θέλαμε να κατεβούμε στο μέλλον) είχαν πολύ πρόσφατες χιονοστιβάδες στη βάση τους, γεγονός που δεν επέτρεπε καμία παρερμηνεία, δεδομένης της μεσημεριανής ζέστης και της πολύ δυνατής ηλιακής ακτινοβολίας.

Οι ανησυχίες μας επιβεβαιώθηκαν και την ημέρα της προσπάθειάς μας να προσεγγίσουμε την κορυφή. Βρισκόμενοι 300 μέτρα κάτω από την κορυφή και ξεκινώντας μια μεγάλη τραβέρσα σε μία νοτιοανατολική πλαγιά τις 10:30 το πρωί, η συνεχόμενη αξιολόγηση του χιονιού σήμανε οπισθοχώρηση. Κάθε kick-turn γλιστρούσε προς τα πίσω όταν υποχωρούσε η επιφανειακή κρούστα και κάτω της υπήρχε ένα μέτρο ξηρής πούδρας. Όταν σε υψόμετρο 5800m έσκυψα να σκάψω ένα προφίλ στο χιόνι, διαπίστωσα ότι κάτω από το 1 μέτρο πούδρας υπήρχε πάγος…απομεινάρι του φτωχού φετινού χειμώνα. Δεν έκανα καν τον κόπο να βγάλω τις φώκιες και να τσουλήσω με τα σκι προς τον Tashi, τον Θεολόγη και τον Πέτρο, αλλά περπάτησα με σταθερά βήματα προς το τελευταίο μας ασφαλές σημείο.

Εκεί με το Θεολόγη αποχαιρετίσαμε τον Tashi και τον Πέτρο σκεφτόμενοι ενδόμυχα “Ταλαίπωροι ορειβάτες…” για να απολαύσουμε μία από τις πιο αισθητικές καταβάσεις της χρονιάς. Στο διάσελο πριν την κατασκήνωση βάσης συναντήσαμε την Άννυ, τον Αλέξη και τον Τάσο η οποίοι ανεβαίνανε με τα πόδια για να μας συναντήσουν. Μετά από ακόμη μία μεσημεριανή κατάβαση από μία κορυφή πέριξ της κατασκήνωσης βάσης και την ασφαλή επιστροφή όλων, αποφανθήκαμε πως πρέπει να επιστρέψουμε προς το Leh. Την επομένη, με τον Αλέξη και το Θεολόγη απολαύσαμε μία κατάβαση τύπου raid από τα 5000m ως τα 3700m υψόμετρο πάνω στο παγωμένο ποτάμι το οποίο είχε μαλακώσει και προσέφερε καλά κρατήματα στα βαριά τους σκι.

Συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα! Πρώτα από όλα στην Άννυ, η οποία ανέχτηκε για δέκα ημέρες εμάς, τους πέντε μαντράχαλους, των οποίων οι βραδινές συζητήσεις στην σκηνή-τραπεζαρία αναλωνόταν σε ένα ευρύ θεματικό φάσμα που έφερε αυστηρά τον τίτλο Men Only. Ο Τάσος ως πρωτάρης δεν είχε καν ιδέα σε τι δοκιμασία έβαζε τον εαυτό του, αλλά δεν φαίνεται να πτοήθηκε και πολύ από την κακουχία του trek και του base camp. Ο Πέτρος πρόσθεσε άλλο ένα εντατικό και ταχύρρυθμο μάθημα στο ενεργητικό του, καθώς όλοι μας καταλάβαμε ότι σε τέτοια απομονωμένα μέρη το “θα πάω λίγο ακόμα και θα δω”, δεν αποτελεί και την πιο επιτυχημένη συνταγή, αλλά μάλλον το αντίθετο. Ο Θεολόγης με τον Αλέξη αξίζουν διπλά συγχαρητήρια γιατί έσυραν τις βαριές τους μπότες και τα βαριά σκι τους (άκρως ακατάλληλος εξοπλισμός για τέτοιες αναβάσεις με συνολικό βάρος πάνω από 13 κιλά έκαστος) μέχρι μεγάλα υψόμετρα, αλλά ο επιπλέον κόπος τους αποζημίωσε όταν στα παγωμένα τμήματα έξυναν τις γωνιές κατεβαίνοντας βολίδα, για όσο βέβαια τους έφτανε η ανάσα και τρόμαζαν τα blue ship και τα yak που βόσκανε ανέμελα στις ξέχιονες πλαγιές.

Εάν και το σκι ήταν ο πρωταρχικός σκοπός του ταξιδιού μας, αυτός γρήγορα μπήκε στη λήθη και επισκιάστηκε από την ολιγοήμερη περιήγηση μας στον ποταμό Ινδό, στις ζεστές πηγές του Chumagtang, sτις λίμνες Tsomoriri, Tso Kari και στις κατασκηνώσεις των νομάδων, όπου τα τοπία και οι εικόνες εναλλάσσονταν με τάχιστους ρυθμούς και που ακόμα το μυαλό μας δεν μπορεί να χωνέψει. Ίσως μία ακόμα επίσκεψη σε αυτό το πολύ ιδιαίτερο και απροσδόκητα όμορφο και φιλόξενο μέρος της Ινδίας να μας βοηθήσει ουσιαστικά να λύσουμε το πρόβλημα της λήθης…

Και εις άλλα με υγεία…από πάνω αριστερά Γιώργος Θεολόγης, Tsering Norbou (Sky High Treks & Tours), Πέτρος Στεφανάτος. Κάτω αριστερά, Αλέξανδρος Στύλλας, Μιχάλης Στύλλας, Άννυ Καρακώστα (the female Hero) και Τάσος Κουτσογιαννίδης στο Tangla La στα 5330 μέτρα…και γιατί δεν πήγαμε από την αρχή εκεί πάνω να κάνουμε το ski μας και να τελειώνουμε;

Μιχάλης Στύλλας

Πηγή: http://www.explorerssociety.gr

img img img
img img img

 

 

 
Καταστήματα | Σχολές Σκι | Ενοικιάσεις | Καταφύγια | Ομάδα | Brands | Επικοινωνία
 
klaoudatos-ski. All rights reserved